.

ظهر یک روز سرد زمستانی ، وقتی امیلی به خانه برگشت ، پشت در پاکت نامه ای را دید که نه تمبری داشت و نه مهر اداره پست روی آن بود .

فقط نام و آدرس روی پاکت نوشته شده بود . او با تعجب پاکت را باز کرد و نامه داخل آن را خواند .

عصر امروز به خانه تو می آیم تا تو را ملاقات کنم .

(( با عشق ، خدا ))

امیلی همین طور که با دستای لرزان نامه را روی میز میگذاشت . با خود فکر کرد که چرا خدا میخواهد او را ملاقات کند ؟ او که آدم مهمی نبود .

در همین فکرها بود که ناگهان

کابینت خالی آشپزخانه را به یاد آورد : (( من ، که چیزی برای پذیرایی ندارم ! )) پس نگاهی به کیف پولش انداخت . او فقط 5 دلار و 40 سنت داشت .

با این حال به سمت فروشگاه رفت و یک قرص نان فرانسوی و 2 بطری شیر خرید . وقتی از فروشگاه بیرون آمد . برف به شدت در حال بارش بود و او عجله داشت تا زود به خانه برسد و عصرانه حاضر کند .

در راه برگشت . زن و مرد فقیری را دید که از سرما میلرزیدند . مرد فقیر به امیلی گفت : (( خانم ، ما خانه و پولی نداریم . بسیار سردمان است و گرسنه هستیم آیا امکان دارد که به ما کمک کنید؟ ))

امیلی جواب داد : (( بسیار خوب خانم ، متشکرم )) و دستش را روی شانه همسرش گذاشت و به حرکت ادامه دادند .

همان طور که مرد و زن فقیر در حال دور شدن بودند . امیلی درد شدیدی را در قلبش احساس کرد .

به سرعت دنبال آنها دوید (( آقا ، خانم ،  خواهش میکنم صبر کنید . )) وقتی امیلی به زن و مرد فقیر رسید ، سبد غذا را به آنها داد و بعد کتش را در آورد و روی شانه های زن انداخت .

مرد از او تشکر کرد و برایش دعا کرد . وقتی امیلی به خانه رسید ، یک لحظه ناراحت شد چون خدا میخواست به ملاقاتش بیاید و او دیگر چیزی برای پذیرایی از خدا نداشت .

همان طور که در را باز کرد . پاکت نامه دیگری را روی زمین دید . نامه را برداشت و باز کرد .

((امیلی عزیز ، ))

از پذیرایی خوب و کت زیبایت متشکرم .

درنگاهش چیزی موج می زدانگارنداشته هایش راازخداطلب می کردوآرزو می کرد.

خانمی که قصدورودبه فروشگاه راداشت کمی مکث کردونگاهی به پسرک که محوتماشابودانداخت وبعدرفت داخل فروشگاه .چنددقیقه بعددرحالی که یک جفت کفش دردستانش بودبیرو ن آمد.

-آهای پسر/آهای

پسرک برگشت وبه سمت خانم رفت .چشمانش برق می زدوقتی آن زن کفش هارابه اودادپسرک باچشم های خوشحالش وباصدای لرزان پرسید. 

-شماخانم شماخداهستید؟

-نه پسرم من تنهایکی ازبندگان خداهستم .

آهامی دانستم که باخدانسبتی دارید. 

هنگامی که عمل میکنید،

هنگامی که می اندیشید،

هنگامی که گلی را میبویید،

هنگامی که رنگی را میبینید،

هنگامی که آهی میکشید،

هنگامی که شاد میشوید،

هنگامی که غمناک میگردید،

هنگامی که در چشمان یارتان مینگرید،

هنگامی که دست دوستی را میفشارید،

هنگامی که گذر زمان را میبینید،

هنگامی که سردی مرگ به شما هجوم می آورد،

هنگامی که گرمی زندگی شما را فرا میگیرد،

هنگامی که در زیر باران قدم میزنید،

هنگامی که دوست میدارید،

هنگامی که دشمنی میورزید،

هنگامی که رها هستید،

هنگامی که نفس میکشید،

و تا هر گاه که هستید، و وجودتان جایگاه همه صفتهایی است که از شما مانند همه انسانها یک انسان منحصر بفرد میسازد، برای اندکی وقت به آگاهی خود آگاه شوید و جریان وجودیتان را بنگرید. بنگرید که چگونه هستید و جدای از خود هستید. که آنگاه چگونه زمان حجم میگیرد و در درون شما جریان می یابد. خواهید دانست که رودخانه ای بودید که زمان در آن جریان داشت. نمیدانید چه وقت رود وجودتان خشکید. ولی شادابید که دوباره به جریان افتاده اید. سنگهای کف رودخانه جلایی تازه یافته اند و شما زندگی بخش مسیرتان هستید. همین اکنون به آگاهی خود آگاه شوید. وجودتان را احساس کنید و جریان یابید.

خسته شدم ازنقش بازی کردن از اینکه مجبورم جلوی هرکس یه نقاب بزنم  اخ روزگار اگه دستم بهت میرسید انتقام همه عاشقای دنیارو ازت میگرفتم اخ ...

و من میمونم و شب

شب با همه ظلمتش وهزار تا سوال که توی ذهنمه که چراوچراوچرا

و اونوقته که تازه یاد تو می افتم میام پیشت مثل همیشه با یه کولبار از گناه وغم

و اونوقته که التماس میکنم منو ببخشی و تو برای هزارمین بار وشاید هم صد هزارمین بار منو میبخشی و من سر بر شونه هات میذارم و اونوقته که دیگه هیچ چیز و هیچ کس نمیتونه جلوی اشکامو بگیره

اونوقته که میفهمم نه تو منو فراموش نکردی این منم که تو رو فراموش کردم من

یادم میفته که گناه از منه و منم که مقصرم نه تو

و اون احساس همیشگی که خودمو یادم میندازه که هی فلانی دنیا فریبه فریب

و کی میدونه فریب چیه؟

وقتی این دنیای پست بوقلمون صفت جلوی چشمامون خود نمایی میکرد یادمون رفت که یکی هم هست اون بالا و این پایین و حتی نزدیک تر از اون، نزدیک تر((...من حبل ورید...))

حالا بگو کی فراموشکاره؟ حتی یه تشکر خشک وخالی بابت اینکه هنوز زندس ،نفس میکشه، راه میره و... بکنه؟

به خودت بیا ،چشمات رو باز کن ،هیچ راه میونبری نیست

فقط و فقط یک راه هست وبدون اگه به دلت مراجعه کنی حتما پیداش میکنی

شک نکن

(آرام باش،توکل کن،آشتین هارا بالا بزن،آنگاه دستان خداوند را میبینی که زود تر از تو دست به کار شده اند.)

مینا/13خرداد87

« مردي هميشه آرزو داشت تا يك گل زيبا و يك پروانه داشته باشه.  شبانه روز از خدا طلب يك گل زيبا و يك پروانه مي كرد.

ولي خداوند برايش يك كاكتوس و يك كرم فرستاد. مرد سخت ناراحت و متعجب شد.

به خدا گفت:« من تنها آرزويم داشتن اين دو بود. يعني برآورده كردن اين آرزو اينقدر برايت سخته؟»

سپس به فكر فرو رفت. با خودش گفت: خدا بنده هاي زيادي داره. شايد اصلا من رو بين اين همه بنده فراموش كرده. شايد ديگه به من سر نزنه.

خيلي ناراحت شد. از زمين و زمان نا اميد بود.

روز ها مي گذشتن تا اينكه يه روز به فكرش رسيد كه بره و به كاكتوس و كرمش يه سري بزنه و ببينه كه در چه وضعيتي هستن.

در اتاق زير شيرواني رو باز كرد. شگفت زده شد. اصلا باورش نمي شد كه چنين اتفاقي افتاده باشه.

اون كاكتوسي كه شايد اول خيلي زشت به نظر مي اومد يه گل زيبا داده بود كه شايد نظير اون گل رو كمتر جايي مي تونست پيدا كنه و اون كرم بي قواره هم به يك پروانه ي زيبا تبديل شده بود.

مرد به ياد حرفي افتاد كه چند هفته پيش به خدا گفته بود.

اشك تو چشماش حلقه زد. به خاك افتاد و خدا رو به خاطر اينكه آرزوش رو بر آورده كرده بود شكر كرد. »

بعد از ظهر یه روز سرد زمستونی بود. باد تند و سردی توی شهر می وزید. مرد تازه از سر کارش تعطیل شده بود. از شدت سرما دستاش رو تو جیبش و سرش رو هم تو یقه ی لباسش قایم کرده بود. تو دلش گفت « امید وارم الان که می رم اون طرف اتوبان یه تاکسی گرم و نرم بیاد تا سریع برم خونه و از شر این سرما خلاص شم.»

به این امید از عرض اتوبان عبور کرد و اون طرف ایستاد. چشماش رو تیز کرده بود تا اولین تاکسی ای که میاد رو سوار بشه. با تمرکز بالایی به انتهای اتوبان نگاه می کرد. از اون ته یه تاکسی دید که داره به سمتش می آد. نیشش باز شد و گفت: «خدایا شکرت!».

دستش رو از توی جیبش در اورد و شروع کرد به علامت دادن به راننده ی تاکسی. تاکسی همینطور بهش نزدیک می شد ولی سرعتش رو کم نمی کرد.

تعجب کرد. دستش رو جلوتر اورد تا شاید توجه راننده تاکسی بهش جلب بشه. ولی انگار نه انگار که اون اونجا بود.

راننده ی تاکسی مرد رو ندید و سوارش نکرد. ناراحت شد. ولی با خودش گفت: « اشکال نداره. با بعدی می رم. خدا بزرگه.»

بعد از پنج- شش دقیقه تاکسی بعدی نظر مرد رو به خودش جلب کرد. اما انگار هیچ کس مرد رو نمی دید. اون تاکسی هم بی توجه از کنارش گذشت.

مرد عصبانی شد. گفت:« آخه این چه خدایی هست که حاضر نیست بنده هاش رو شاد کنه! مگه من چی خواستم؟ یه تاکسی تو این سرما خیلی خواسته ی زیادی هست؟»

 با ناراحتی به پیاده رو رفت و شروع کرد به قدم زدن. چند متری بیشتر راه نرفته بود که احساس کرد یکی داره صداش می کنه! برگشت. مردی بلند قامت و لاغر اندام روبروش ایستاده بود. یعنی کی می تونست باشه؟ هر چی فکر کرد نتونست اون فرد رو به خاطر بیاره برای همین ازش پرسید:« شما؟»

- منو نشناختی؟ حافظت ضعیفه ها! من همون هستم که دوران بچگی همیشه باهم بودیم! یادت نیومد؟

- آهان! چرا! چطوری تو؟ چقدر دلم برات تنگ شده بود.

- حالا بیا بریم تو ماشین تا باهم حرف بزنیم.

مرد قبول کرد و رفت و تو ماشین دوستش نشست. و اولین حرفی که زد این بود: « این خدا هم به فکر بنده هاش نیست ها! سه ساعت بود اینجا منتظر تاکسی وایساده بودم ولی دریغ از یه تاکسی».

چی میشد اگه خدا امروز وقت نداشت به ما برکت بده چرا که دیروز ما وقت نکردیم از او تشکر کنیم!

چی میشد اگه خدا فردا دبگه مارو هدایت نمیکرد چون امروز اطاعتش نکردیم!

چی میشد اگه خدا امروز با ما همراه نبود چرا که امروز قادر به درکش نبودیم!

چی میشد دیگه هرگز شکوفا شدن گلی را نمی دیدیم چرا که وقتی خدا بارون فرستاده بود گله کردیم!

چی میشد اگه خدا عشق و مراقبتش رو از ما دریغ می کرد چرا که ما از محبت ورزیدن به دیگران دریغ کردیم!

چی میشد اگه خدا فردا کتاب مقدسش رو از ما میگرفت چراکه امروز فرصت نکردیم آن را بخوانیم!

چی میشد اگه خدا در خانه اش را می بست چون ما در قلب های خود را بسته ایم!

چی میشد اگه خدا امروز به حرفهایمان گوش نمیداد چون دیروز به دستوراتش خوب عمل نکردیم!

چی میشد اگه خدا خواسته هایمان را بی پاسخ میگذاشت چون به یادش نبودیم!

و چی میشد اگه ...!

عشق است و آتش و خون
داغ است و درد دوری
کی می توان نگفتن
کی می توان صبوری
کی می توان نرفتن
گیرم پری نمانده
گیرم که سوختیم و خاکستری نمانده
با دوست عشق زیباست
با یار بی قراری
از دوست درد ماند و از یار یادگاری
گفتی از روز سفر
گفتم از من مگذر
مجنون
لیلا
رفتی بی بال و بی پر

شهادت امام رضا(ع)تسلیت باد

نمیدانم از اربعین چیزی میتوان گفت یا نه؟

آخر اربعین اربعین است و نشانگر چهل روز دوری عاشق و معشوق و دو دلدله از هم.

چگونه توانستی این چهل روز را تحمل کنی زینب؟

تو که طاقت ۳ ورز دوری از حسین را در هنگام ازدواجت نداشتی. یادت هست؟

آن سه روز ی که به خاطر دوری از او سخت بیمار شدی و ضعف بر بدنت قالب شد. به یاد داری؟

نمی دانم این چهل روز را چگونه به سر بردی.

چهل روز همراهی با کاروانی از اسیران.

چهل روز درد و رنج و سختی. چهل روز تازیانه و محنت

تو نماد عشق بودی و قهرمان صبر و آزادگی

پرستار گلهای خزان زده  و باغ بی باغبان بودی.

مانده ام  که آیا به کربلا باز گشتی یا نه؟

باز هم سری به قتله گاه زدی یا نه؟

باز هم مزار برادرت را دیدی یا نه؟

زینب تو چه کردی در این چهل روز  با این همه درد  و رنج؟

 تسلیت عشق

آتش و دریا

من با عشق آشنا شدم و چه کسی این چنین آشنا شده است ؟           هنگامی دستم را دراز کردم                        که دستی نبود.                              هنگامی لب به زمزمه گشودم ،                                          که مخاطبی نداشتم.                                               و هنگامی تشنه ی آتش شدم ،                                                               که در برابرم دریا بود و دریا و دریا.....! « دکتر علی شریعتی »

"سلام..."

اما من...جوابت را ندادم...

تو...لبخند زدي...عادت داشتي...

و من...چشمانم را بستم...چرا كه شنيده بودم...لبخندت...ويران مي كند...

لبهايت را گشودي...

خواستم بگويم"تو را به همان خدايي كه مي پرستي دوباره شروع نكن"

اما تو...شروع كرده بودي...داستانت را...داستان يك مرد...كه تنها بود...

داستان يك مرد...كه تنها شد...داستان يك مرد كه تنها ماند...

"خسته شدم...از داستانت...از دروغ هايت...خسته شدم..."باور مي كني؟"

گفتي اميري...پادشاهي...خليفه اي...اما دروغ گفتي...ناشيانه هم گفتي...

اميري كه...دستانش پينه بسته!!!...عجب...اميري با لباسي وصله دار؟!!

امير شبگرد؟!!...اصلا مگر خودت نبودي كه گفتي خانه ات را آتش زدند...

مگر خودت نگفتي...كه همسرت را مي زدند...در حالي كه...دست هايت...

اصلا تو امير بودي يا غلام...كه ريسمان به دور گردنت انداخته بودند... "

يادم نيست كه همه اين ها را به تو...گفتم...يا نه...اما درست يادم هست...

كه لبخند زدي...چه تلخ...

آخر تو عادت داشتي...

:من انگار يك چاه بودم...حوالي مدينه...

سلام خدا

دلم بدجوری گرفته.از این آدما .از زندگی

خدایا من دیگه خسته ام  خسته از دورویی ها ،ازمکرها،از پشت خنجر زدن بعضی آدما به بعضی دیگه، خدایا تو که همه اینا رو می بینی ،نمیشنوی؟

همه تو رو صدا میزنن.

خدایا چرا من آوردی تو این دنیا؟چیه این دنیا قشنگ بود که منو آوردی توش؟

میبینی که من نمیتونم هیچیشو عوض کنم

اونیم که میتونه نمیاد...

منو ببر خدا ببر پیش خودت تا بیشتر گرفتار این لجنزار نشدم

من باید تا کی منتظر بمونم

دلم می خواهد هاله ای از نگاه سرشار از لطف و مهربانیت دور خود بکشم.

بوی گل های یاس سجاده را حس کنم و سجده بر گل های محمدی بزنم.

دستانم را دراز کنم و خوشه معرفت را بچینم .

توی نمازم برای غنچه رزی که هنوز باز نشده در حال پژمرده شدن است دعا کنم و تمام تسبیح هایی که با آنها ذکر تو را گفته ام به تو تقدیم کنم.

و بعد دست در دست فرشته ها به سوی معراج پرواز کنیم.

خداوندا!من لبریز از نیازم و تو لبریز نازی.

تو خدایی و من بنده تو ،پس بارانی از مهربانیت بر قلب من فرو ریز و بگذار رنگین کمان لطف و توجه تو سجاده ام را رنگین کند .

دنیا داغ داغ است و روح ما شبنم

ما از داغی دنیا تب می کنیم

و روحمان بخار می شود و می رود

و روزی می رسد که ما می مانیم

و تنی تبدار که روح ندارد

ندارد ...

باید دنیا را خنک کنیم

باید دست به دست هم بدهیم و حوضی بسا زیم

حوض هایی بزرگ از آبهایی مقدس.

باید آب تنی کردن در حوض خدا را یاد بگیریم

چند تابستان تا رسیدن.

خدا تابستان است و من گلابی کوچکی که به درخت زندگی چسبیده ام

سفت و سبز و نرسیده.

خدا نزدیکتر می آید و تابستان داغ تر می شود

من طاقت تابستان را ندارم

خدایا کاش هنوز شکوفه بودم و کاش تو هنوز بهار.

اما تا کی مي شود شكوفه ماند و بهار ديد

من هنوز كال و نارسم ونمي دانم چند تابستان ديگر براي رسيدنم لازم است

اما دوست دارم روزي كه رسيدم خودم از شاخه بيفتم

خدايا تو مرا از شاخه نچين!!!! 

به بزرگيت سوگند و به آستان مقدست که هميشه براي همه کس حتي آدمهاي ناسپاست

باز است. خدايا درود بر ملائکت که آسمان را سجاده سجده ات کرده اند و ما که براي

سر فرود آوردن بر درگاهت خاک را براي سجده برگزيده ايم. خدايا از سر صفا و

سادگي طبيعت پر از گناهم را روبروي آئينه مغفرتت قرار مي دهم و روحم را زخم

خورده زبان بسته دلم است به تو مي سپارم و استغفار مي کنم " استغفر الله و ربي اتوب

اليه" . خداي خوبم، وقتي "ربي" را بر زبان مي رانم حس مي کنم مملوک خدايي شده

ام که مي گويند عاشق بنده اش مي شود اگر بنده عاشقش باشد و مست و لايعقل به لقاء

پروردگار نايل آيد.

خدايا براي رسيدن به تو بايد سراسر نور و عرفان شد. خداي خوبم عجب دل بزرگي

داري که با تمام سرپيچي ها و گستاخي هايي که بر تو روا مي دارم آغوش بازت را

برايم مي گشايي که در پناه نفس هاي مسيحايي سراسر نورت به آرامش برسم. وقتي

خود را در اين دنياي خاکي به يک باره گم مي کنم تازه به معرفتت مي رسم و در

مدرسه ملائکت به آموختن چگونگي منور شدن دل را مشغول مي دارم و براي طهارت

روحم در کليساي رجعت به خويشتن به استغفار مي نشينم.پروردگار خوبم مي ترسم

گل خوشبوي تازه متولد شده دلم به دست ابليس بيفتد و آن وقت در خودم فرو مي روم و

گل هاي باغچه مصنوعي زمين را پر پر مي کنم. خالق من! گل عشق تو با اشک هاي

سيلان يافته از درونم شکوفا مي شود و تو براي ماندنش نگاه مهربانت را به قلبم دوخته

اي که تازه ترا يافته است.خداي خوبم چقدر هواي قلبم را داري و من چقدر غافلم که دلم

را در گناه خودم اغفال مي کنم و به تباهي مي کشانم. بارها تا نيمه راه مثل کودکي نوپا

چهار دست و پا با عصاي ايمان راه پيموده ام اما هيچ گاه به مقصد نرسيده ام، همينکه

در مسير توبه راه مي افتم قلبم به يکباره در چنگال شيطان منحرف مي شود و به خاک

زمين سقوط مي کند، ايمانم از دره هاي عميق گناه به پايين مي افتد و خودم مي ميرم

خاموش مي شوم و باز هم شرمنده ات. اما خداي خوبم روح هستي ات را که در ما

دميده اي نابود نمي شود و آن هم کودک وجود توست که از تو متولد شده و خون

سراسر نور تو در شريان قامتش جاري است ترا مي طلبد، ترا مي خواند و در مشغله

دلم گرفتار آمده. خدايا خودت کمکش کن. معبود من رو به سوي تو مي آورم و مثال تو

را براي قلبم مي گويم که چگونه ملائک را در آستان خلايق انساني ات به سجده وا

داشتي که سپاسگزار تو باشد، که هواي ما را، روح ما را ، جسم ما را در اين غربتکده

داشته اي، بر آستانه پر از نورت سر فرو آرد و با تمام وجود تسليم تو باشد و بر

بزرگيت تواضع کند.

امشب دلم  خیلی برات  تنگ  شده  خدا جونم  من که جر تو  کسی رو ندارم 

خدای خوبم  همیشه به تو  چشم  دارم 

کاش می شد  زودتر ببینمت  و از دست این  دنیا یی که جز در دسر  چیزی نداره رها  پیدا

کنم  خدایا  تو  از قلبم  خبر  دار ی خدایا  دستها یم  پر از خون شده  از بس زنجیر  اسا رت

رو  پاره کرده و باز نجات  پیدا  نکرده

                                   خدایا خیلی دوست دارم....

روزها گذشت و گنجشك با خدا هيچ نگفت .

فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند

 و خدا هر بار به فرشتگان اين گونه مي گفت "

. مي ايد ، من تنها گوشي هستم

كه غصه هايش را مي شنود

 و يگانه قلبي ام كه دردهايش را در خود نگه مي دارد

 و سر انجام گنجشك روي شاخه اي از درخت دنيا نشست .

فرشتگان چشم به لبهايش دوختند

 ، گنجشك هيچ نگفت و خدا لب به سخن گشود :

" با من بگو از انچه سنگيني سينه توست ."

 گنجشك گفت "

 لانه كوچكي داشتم ،

 ارامگاه خستگي هايم بود و سرپناه بي كسي ام .

 تو همان را هم از من گرفتي .

 اين توفان بي موقع چه بود ؟

چه مي خواستي از لانه محقرم كجاي دنيا را گرفته بود ؟

و سنگيني بغضي راه بر كلامش بست.

 سكوتي در عرش طنين انداز شد .

 فرشتگان همه سر به زير انداختند.

خدا گفت " ماري در راه لانه ات بود .

 خواب بودي . باد را گفتم تا لانه ات را واژگون كند.

 انگاه تو از كمين مار پر گشودي .

 گنجشك خيره در خدايي خدا مانده بود.

خدا گفت " و چه بسيار بلاها كه به واسطه محبتم

از تو دور كردم و تو ندانسته به دشمني ام بر خاستي.

اشك در ديدگان گنجشك نشسته بود .

ناگاه چيزي در درونش فرو ريخت.

هاي هاي گريه هايش ملكوت خدا را پر كرد.

وخدایی که در این نزدیکی است لای این شبوها پای ان کاج بلند

شبی خواب دیدم در طول ساحل با پروردگارم قدم میزنم.سراسر آسمان صحنه هایی از زندگی ام را نشان میداد.برای هربه دو ردیف پا روی شن توجه کردم.یکی به من تعلق داشت و دیگری به خداوند؛وقتی آخرین آخرین صحنه در مقابلم نمایان شد،باز به ردپاها نگریستم.فقط یک ردیف پا باقی مانده بود؛هم چنین متوجه شدم که این در بدترین و اندوه بارترین اوقات رندگی ام اتفاق افتاده بود.مضطرب شدم و از پروردگارم پرسیدم:«پروردگارا!تو گفتی از هنگامی که من تصمیم رفتم از تو پیروی کنم،تو تمام راه را با من گام خواهی برداشت،اما من متوجه شدم که درطی سخت ترین اوقات زندگی ام فقط یک ردپا وجود دارد.نمی فهمم چرا وقتی به تو بیشتر احتیاج داشتم تو مرا ترک کردی؟». پروردگار پاسخ داد:«فرزند عزیزم من تورا دوست دارم وهرگز رهایت نمی کنم؛ در دوران آزمون و رنج تو وقتی فقط یک رد پا می بینی، زمانی است که من تورا در آغوشم می بردم...

خدا را با عظمت خودش صدا بزن و چشماتو ببند دستتو بذار روي قلبت

 اونوقت خدا رو حس مي كني كه داره صدات ميزنه

حالا دلت لرزيد ؟

حالا باور كردي خدا توي دل خودته؟

حالا فقط كافيه با خودت يه سبد تمنا ببري...

 تا با يك سبد پر از رحمت بر گردي ...

پس پنجره را باز كن تا خدا را صدا بزني تا بگوئي چقدر دوستش داري

اگر آن قدر كوچكي يا خسته كه دستت به دستگيره پنجره نمي رسد تا بازش كني

آهسته خدا را صدا بزن تا پنجره را باز كند تا بگويد چقدر دوستت دارد.